seguimos facendo o do romanticismo
a optimista da vida e a pesimista!


3. xenios!

4.foi o primeiro que compoñeu sen a axuda dos mecenas.

4.virtuosos do romanticismo

5.Paganini é un virtuoso do violín, e Liszt era outro virtuoso da música.

6. amor e recordo da naturaleza, a muller.

7. características principais da música romántica.

8. o instrumento máis empregano nesta época era o piano.
Porque era un dos instrumentos máis doados de tocar.

9- Liña conservadora: segue a estrutura do clasicismo.Un dos compositores que destaca nesta liña é Brahms.
Liña progresista:música programática, baséase na unión de todas as artes, tendo relación as composicións coa literatura ou pintura. Destaba Berlioz, coa súa sinfonía.

10. reflexar na música os estados de ánimo.

11. É unha obra de orixe extramusical de carácter poético-literario cuxa finalidade é mover sentimentos e espertar sensacións.
O creador foi Liszt.


12. Palabra de orixe alemán. É unha composición tipica dos paises xermánicos escrita para un cantante para acompañamento de piano.
Franz Schubert.


13.Na opera tendeuse a relaxar, a romper e a mesturar entre si as formas establecidas no Barroco e no Clasicismo, este proceso alcanzou o seu clímax coas operas de Wagner nas cales as arias, coros, recitativos e as pezas de conxunto son difíciles de distinguir. Polo contrario, búscase un continuo fluir da música.

Verdi (1813-1901):

Viviu na época na que autralia gobernaba as provincias do norte de Italia, situación que desencadeou un movemento de independencio que se coñece como "Il risorgimento" e que rematou coa unificación italiana baixo o reinado de Victor Mauel II. Verdi participou neste movemento e nas suas priemeiras obras trata de reflectir as aspiración de liberdade e de patriotismo que o convertiron nun heroe nacional, chegando a alcanzar a acta de deputados. Aínda que nas súas primeiras obras existen influencias da melodía de Rossini pouco a pouco achegouse ao espírito dramático da obra onde arias e duos participaron para unificar a ccion dramatica. Os coros supedítanse á acción e a orquestra cobra maior importancia.

Wagner:

Wilhelm Richard Wagner (1813-1883, Leipzig,Venecia) foi un compositor, director de orquesta, poeta e teórico musical alemán.
O seu pai, un funcionario modesto, morreu seis meses despois. En agosto de 1814, a súa nai casouse có actor Ludwig Geyer. Geyer morreu cando Wagner contaba con apenas 10 anos de idade. Dise que foi el quen lle inculcou a pasión polo teatro e as artes.
Aos 15 anos de idade Wagner descobre a música e decide dedicarse a este arte, polo que se inscribe na universidade da súa cidade natal en 1831. Entre os compositores que máis lle influen destaca Ludwig van Beethoven.
En 1832, Wagner comeza a composición da sá primeira ópera, Die Hochzeit (A boda) pero abandona a idea debido ao desagrado da súa irmá có argumento. A primeira ópera completa do xenial compositor, Die Feen (As Fadas) foi rematada en 1833 pero non sería estreada ata pouco despois da súa morte, en 1884.
Durante estos primeiros anos da súa carreira é nomeado director musical nas óperas de Wurzburgo y Magdeburgo. Entón escribe Aa proibición de amar (Das Liebesverbot), ópera inspirada nunha peza de William Shakespeare (Measure for Measure). Presentou esta obra en 1836, pero foi acollida con pouco entusiasmo. Ese mesmo ano Wagner casou coa actriz Minna Planer. A parella trasladase a Königsberg e despois a Riga, onde Wagner ocupa o cargo de director musical. Tras algunhas semanas, Minna abandonao por outro home. Pouco despois ela regresa, pero a relación nunca se recompón e transcurrirá penosamente durante as tres seguintes décadas.
Sumidos nas débedas, os esposos abandonan Riga de maneira furtiva en 1839. Parten cara a Londres e no traxecto son vítimas dunha tormenta que inspira a Wagner O holandés errante (Der Fliegende Holländer). Os Wagner viven un periodo en París, onde Richard gaña a súa vida reorquestrando as óperas de outros compositores.

Bizet: (1838-1875)Chamado Georges polos seus familiares e amigos, e así bautizado, é coñecido por este nome, aínda que o verdadeiro era Alexandre César Léopold. Procedente dunha familia de músicos, resultou ser un neno prodixio capaz de ingresar no Conservatorio de París cando contaba nove anos, sendo alí discípulo de Zimmermann, Marmontel e Halévy. En 1857 compartiu un premio ofrecido por Jacques Offenbach coa ópera nun acto Lle Docteur Miracle, e obtivo o cobizado Premio de Roma. Segundo as condicións da bolsa, estudou en Roma durante tres anos. Alí foi desenvolvendo o seu talento con obras talles como a Sinfonía en Do e a ópera Don Procopio. Aparte deste período de residencia en Roma, Bizet viviu na área de París durante toda a súa vida. Tras a súa estancia en Roma volveu a París onde se dedicou enteiramente á composición. En 1863 compuxo Lles pêcheurs de perles (Os pescadores de perlas) para o Teatro Lírico. Durante este período Bizet escribiu tamén a ópera A jolie fille de Perth (A fermosa rapariga de Perth), a súa famosa L'Arlésienne (A Arlesiana) escrita como música incidental para unha obra de teatro de Alphonse Daudet, e a peza para piano Jeux d'enfants (Xogos de nenos). Tamén escribiu a ópera romántica Djamileh, que é normalmente tida como a precursora de Carmen. A obra máis coñecida de Bizet é a súa ópera Carmen, de 1875, que está baseada nunha novela de 1846 do mesmo título debida a Prosper Mérimée. Influenciado por Giuseppe Verdi, compuxo o papel de Carmen para unha mezzo-soprano. Non tendo éxito inmediatamente, Bizet chegou a desanimarse polo suposto fracaso, pero recibiu encomios de compositores tan preclaros como Camille Saint-Saëns, Piotr Illich Tchaikovsky e Claude Debussy, quen recoñeceron os seus méritos. As súas opinións foron proféticas, pois o tempo fixo de Carmen unha das obras máis populares do repertorio operístico. Bizet non tivo ocasión de gozar do éxito de Carmen. Uns poucos meses despois do debut da ópera, mentres se atopaba baixo os efectos dunha grave depresión mental, morreu á temperá idade de 37 anos, coincidindo co sexto aniversario do seu matrimonio. A causa oficial do falecemento foi un fallo cardíaco debido a «reumatismo articular agudo». Foi enterrado no cemiterio Père Lachaise de París. Aínda que esta faceta non sexa moi coñecida, Bizet foi un extraordinario pianista que mereceu os eloxios do propio Franz Liszt. Logo de haberlle escoitado interpretar unha complexa partitura, Liszt dixo que consideraba a Bizet como un dos pianistas máis brillantes de Europa.


rematamos romanticismo!!!